( شعر زیر با عنوان « مِزی دار » اثر آقای بهرام ناظریان است که در قبال نابودی رو به رشد جنگلها از زبان درخت بلوط یا مازو این چنین به  فغان آمده است ؛ آقای بهرام ناظریان یکی از شاعران بیدار و باشور و هیجان است . ایشان به نقل از خودش یک روز در زیر سایه ی درخت « مِزی » یا بلوط  آرمیده بود که ناگهان در جنگل صدای ارّه موتوری به گوش او رسید و این صدا که  توأم با بریدن درخت است ، آنچنان تأثیری بر او گذاشت که همانجا مثنوی زیبای « مِزی دار » را سرود . این مثنوی که از زبان درخت بلوط بیان شده است ، دارای  تصویری بسیار قوی و در عین حال واقع گرا است و تشبیهات زیبایی را می توان در  آن دید که سبک توصیفی شاعران قصیده سرای سبک خراسانی را فرا یاد می  آورد ) :

مِزی دار بُوگو مِره چَن تَه باهار
 راهِ لَک هیسِّه یُ این چشمه کنار
روزگارِ چی بِدِی این همه سال
که ایتَه خُشکه اَلَن تی شاخه بال
مَمرِضا خُولِی تی بالِ بِبیَه
مِش رِحیم بُمَه تی وَلگِ وِچیَه
شایَدَم کَت بَزیبُن تی تَک تَکِه
آخه مال گالِشِ شانِ عادتِه
غیرِ تو هم بِدییَم هَفَشتِ دار
که دابا شانه تَکِ نشانِ تآر
یا تو را چشمه تُکِ بحث بِگیتین
بیخودی کَس کَسِنِ رو دِکیتین
بُوگو دِلِ عُقدَه می وَر درهَکِن
تی کانه سونکا یِه می وَر سرهَکِن
بِکیشَه آهی دِلِ جی مِزی دار
باگوت بِنالِس خُشتِرِه زار ِ زار
بُاگوته از مِش رِحیم و مَمرِضا
اُشانِ جی مُ راضیَم به خدا
نه اینکه می هالِ اُشان نِبیَن
یا که می وَلگِ وَرَه یِه نِچیَن
اگه می وَلگِ سختی مِن وِچیَن
وَرَیِشان می ریشه سر بِریَن
می درد و غصّه تنها گالِش نیَه
وَرف و تگرگ و باد و وارش نیَه
مِره بِرَر دَردِ می یاران بُاکوشت
ژیویرِ ارّه دره دامان باکوشت
خودی مُغول حمله دابون به ایران
تمام دامان بابا درب و داغان
وَرِس تو دامانِ نیاک دشت وَکِت
ارّه به دست تار به دست مَشت وَکِت
اسب وکُجوری قاطِر و چربِدار
قاتِلِ توسکا بابان و راشِ دار
دارِ زَنِن ارّه ، وَکِته الوار
کَنِن وِره گَت گَته گازِ سِوار
الوارِ پا تا بَرِسَه به تهران
مشتری رَچ هیسَّه اُجه فراوان
رحم نَکَنِن اِشکِر و ارّه گردِه
کی وَر نِدانُم مُ باگوم می درده
خُتِن هَمَه هیچکی اَم بیدار نیَه
این سبزِ دامانِ خریدار نیَه
جنگلِبان فکرِ خُشته خوراکِه
پولدارِ از جنگَلِبان چی باکِه
اُن هِرِنه گالِشِ دستِ دازِ
تِرَم دانی این نقلِ سر درازِ
پول بِرَرِی سِنگِ دِلِ را کَنه
وِرگِ هاره گالِشِ کُتکا کَنه
می سرگُذشت وقتی مِره یاد هانه
جوش آنه می خون مِره فریاد هانه
یه روزِگاری می دِل آهو دابا
پلِنگ و اشکار و کَل و خو دابا
تُرِنگ نِمِی سَر زَنِبا بهاره
هانِبا گوش ، دارکوتَنِ نِقاره
نِمایِ دامان بلبلِ صدا با
چه شور و حالی دل ِ مِن به پا با
اِسه اَلَن یِک یِکی غمگین بابان
گم وَکِتِن ، طلسم و نِفرین بابان
مِرَم هَتَه خوابِ کِویرِ وینُم
قحطی و سیل و مرگ و میرِ وینُم
مِره که وینی صافیِ هوایُم
دردِ بی درمانِ رِ مُ شِفایُم
هوایِ آلودَه مُ پورزا زَنُم
اکسیژِنِ خالصِ دِرگا دَنُم
شَمه نِدانین مُ چِره دَر بُمَم
این دَره دُم یا اُن کولِ سر بُمَم
بُمَم که خاکِ چینگِ جی بِدارُم
سیلِ دَمِ می لِنگِ جی بِدارُم
تا نُشه این طلایِ زر به دریا
بسترِ دریا بابو این خاکِ جا
می رنگِ جی مُ روحِ درمان کَنُم
آدِمِ دلمردَه مُ خندان کَنُم
بلبلِ صحرا یِه غزلخوان کَنُم
به صرفِ میوه هَمَه مهمان کَنُم
پاییزِ دَم که سرخ و خونِ رنگُم
می وقتِ خوابِه اِندی مُ قشنگُم
می عکسِ نقّاش کَشِنه قاب کَنه
وِره به قیمتِ گِران آب کَنه
هرکی بوروته ظلمِ جی وی جایُم
نهضتِ میرزا کوچکِ گُوایُم
اگه مُرا تو عقلِ سرهم بَنیم
تونیم کَسِنِ دردِ مرهم بنیم
تو دفتر و کتابِ رِه چو خِنی
شِکاف و تخته خوابِ رِه چو خِنی
بِریسَه دار ایجه دَره فِراوان
بِپیسه دار بُنِن هَمَه نئوپان
بَکِته دارِ وِگیر الوار هَکِن
تی کَت و کولِ دشت و هموار هَکِن
وَسِّه بِرَر تآرِ می ریشَه نَزِن
مُ یعنی تو، تی عمرِ شیشَه نَزِن
تو دانی چِندی قتل نفس گنایه
نکِن بِرَر غضِب هانه خدایه
بِدَه دُابوم سابقِ یادگارُم
هِزار ته خوبی ، ضَرِری نِدارُم

قابل شما رو نداشت ...

بی زحمت اسم منم پایین تحقیق بنویسین...

اینم وب اصلیش که میتونین سر بزنین...

توش شعرای قشنگ دیگه هم پیدا میشه...

...راستی نظر یادتون نره....

ایام به کام...یا حق...

   http://www.laktarashi.blogfa.com/cat-1.aspx